Amirlikda markaziy hokimiyatning mustahkamlanishi
Amir Haydar (1800–1826) bir qancha viloyatlarning qarshiligini sindirib, ularni markazga bo‘ysundirdi, bu davlat yerlarini ko‘paytirib, ijarachi dehqonlar sonini oshirdi. Shunga qaramay, osoyishtalikka erishilmadi: Shahrisabz va Miyonqol bilan kurash davom etdi, O‘ratepa uchun Qo‘qon xonligi bilan urush bo‘ldi, 1806-yilda Xiva qo‘shini hujum qildi va Amudaryo bo‘yida qaytarildi. 1804-yilda Marvda ukasi Dinnosirbek hokimlik qilayotgan joyda qo‘zg‘olon bo‘ldi; qo‘zg‘olonni bostirish chog‘ida vohani sug‘organ Sultonbandi to‘g‘oni buzilgani aytiladi, suvsiz qolgan aholi ko‘chib ketdi. 1821-yilda og‘ir soliq va safarbarlik tufayli Miyonqolda qo‘zg‘olon ko‘tarildi va amir yon berishga majbur bo‘ldi. Amir Nasrullo (1826–1860) bekliklarni yagona davlatga birlashtirishga intildi: Shahrisabz va Kitob uchun kurash 30 yil davom etib, 1856-yilda ular bo‘ysundirildi. U hukmronligida amir shaxsiga sig‘inish va qo‘rquv muhiti kuchaydi. 1842-yilda amirlik Qo‘qonni egalladi, ammo o‘sha yili qo‘zg‘olon bilan Qo‘qon mustaqilligini qaytardi; 1843-yilda Xo‘jand va O‘ratepa uchun urush bo‘lib, bu safar Buxoro ustun keldi.
Maktabda «taklif va shikoyat qutisi» qo‘yildi. Haftada bir marta maktab ma’muriyati xatlarni o‘qib, javobini e’lon qildi. Bolalar muammolarni baqirmasdan, yozma ravishda aytadigan bo‘ldi.
Murojaatlar bilan ishlovchi xodimlar, jamoat tashkilotlari va jurnalistlar odamlarning shikoyatlarini yig‘ib, javob qaytaradi.
Sinfingiz uchun uchta taklif yozing: muammo nima va uni qanday yaxshilash mumkin.
«Taqqoslash»: Haydar va Nasrullo siyosatini ikki ustunda yozib, o‘xshash va farqli jihatlarni belgilang.