Amirlikda markaziy hokimiyatning mustahkamlanishi
Amir Haydar (1800–1826) bir qancha viloyatlarning qarshiligini sindirib, ularni markazga bo‘ysundirdi, bu davlat yerlarini ko‘paytirib, ijarachi dehqonlar sonini oshirdi. Shunga qaramay, osoyishtalikka erishilmadi: Shahrisabz va Miyonqol bilan kurash davom etdi, O‘ratepa uchun Qo‘qon xonligi bilan urush bo‘ldi, 1806-yilda Xiva qo‘shini hujum qildi va Amudaryo bo‘yida qaytarildi. 1804-yilda Marvda ukasi Dinnosirbek hokimlik qilayotgan joyda qo‘zg‘olon bo‘ldi; qo‘zg‘olonni bostirish chog‘ida vohani sug‘organ Sultonbandi to‘g‘oni buzilgani aytiladi, suvsiz qolgan aholi ko‘chib ketdi. 1821-yilda og‘ir soliq va safarbarlik tufayli Miyonqolda qo‘zg‘olon ko‘tarildi va amir yon berishga majbur bo‘ldi. Amir Nasrullo (1826–1860) bekliklarni yagona davlatga birlashtirishga intildi: Shahrisabz va Kitob uchun kurash 30 yil davom etib, 1856-yilda ular bo‘ysundirildi. U hukmronligida amir shaxsiga sig‘inish va qo‘rquv muhiti kuchaydi. 1842-yilda amirlik Qo‘qonni egalladi, ammo o‘sha yili qo‘zg‘olon bilan Qo‘qon mustaqilligini qaytardi; 1843-yilda Xo‘jand va O‘ratepa uchun urush bo‘lib, bu safar Buxoro ustun keldi.
«Taqqoslash»: Haydar va Nasrullo siyosatini ikki ustunda yozib, o‘xshash va farqli jihatlarni belgilang.