Amirlik shaharlari. Ichki va tashqi savdo

Shaharlar amirlikda hokimiyat tayanchi, savdo va hunarmandchilik markazi hamda ilm o‘chog‘i edi. Buxoro 1533-yildan xonlikning, keyin amirlikning poytaxti bo‘lib qoldi (1920-yilgacha), unda yuzlab masjid, ko‘p madrasa va karvonsaroylar bo‘lgan, talabalar Xiva, Qo‘qon, Hisor va Rossiyaning musulmon o‘lkalaridan kelishgan. Samarqand ashtarxoniylar davrida urushlar va ko‘chmanchilar hujumi tufayli tanazzulga uchragan edi; Muhammad Rahim uni tiklashga urindi, Amir Shohmurod esa boshqa shaharlardan aholini ko‘chirtirib keltirib, taxminan 1780-yildan qayta obod qildi, XIX asr boshiga kelib aholi 25–30 minggacha yetdi. Hunarmandchilikda to‘qimachilik (Buxoro olachasi, bo‘zi, chit, Samarqand baxmali), temirchilik, zargarlik, kulolchilik, yog‘ochsozlik va charm ishlari rivojlangan; bozor iqtisodiy va jamoat markazi ham bo‘lgan. XVI asrdan Buyuk ipak yo‘lining ahamiyati pasayishi savdoga salbiy ta’sir qildi, shu sababli ichki bozorda oddiy hunarmandchilik va qishloq mahsulotlari savdosi ustun bo‘ldi. Tashqi savdo Hindiston, Afg‘oniston, Eron, Xitoy bilan davom etdi, 1804-yilda Orenburgda Buxoro savdogarlarining qarorgohi tashkil topdi, Rossiya bilan savdo kengaydi.