Qo‘qon xonligida ijtimoiy-iqtisodiy hayot

Xonlikda yerning ko‘p qismi xonga qarashli bo‘lib, uni xon xizmat ko‘rsatganlarga in’om qilgan yoki sotgan; yer egaligining bir necha turi bo‘lgan, vaqf yeri esa sotilmagan va meros ham bo‘lmagan, uning daromadi diniy muassasalarga ketgan. Harbiylarga berilgan yerlar tanho deb atalgan; mulklarning ko‘pi 30–60 sotix bo‘lgan va dehqonlarga ijaraga berilgan. Xon yerlarida ishlash uchun safarbar etilganlar mardikorlar, hosilning 1/4 qismiga yollanuvchi yersiz kambag‘allar chorikorlar, hosilning 1/2 qismini olib o‘z ot-ulovi bilan ishlovchilar korandalar deyilgan. Asosiy soliq xiroj bo‘lib, hosilning 1/3 dan 1/5 gacha olingan; ko‘chmanchi chorvadorlar zakotning qo‘raboshi, tutun haqi va yig‘im kabi turlarini to‘lagan, aholi esa qal’a devorlarini ta’mirlash, kanal qazish kabi majburiyatlarni ham bajargan. Bug‘doy va paxta asosiy ekin bo‘lgan; Rossiya paxta sotib ola boshlagach, Farg‘onada paxtachilik kengaydi. Qo‘qon shahrida 1842-yilda mustahkam devor qurilgan, unda 12 darvoza va taxminan 30 ming aholi bo‘lgan; Andijon va Toshkent ham yirik shaharlar edi.