Buxoro xonligida markaziy hokimiyatning zaiflashuvi

Ubaydullaxon II (1702–1711) siyosiy tarqoqlikni tugatmoqchi bo‘ldi, ammo Balxda Mahmudbiy 1706-yilda o‘zini xon deb e’lon qildi va uning mustaqilligini tan olishga to‘g‘ri keldi. Urushlar uchun mablag‘ kerak bo‘lib, soliqlar to‘rt barobar oshirildi; 1708-yilda esa tangalar kumushi taxminan to‘rt marta kamaytirilib, yangi tanga eskisiga teng deb e’lon qilindi. Bu savdo va hunarmandchilikni izdan chiqardi, xalq qo‘zg‘olon ko‘tardi, qo‘zg‘olon bostirildi. Jo‘ybor shayxlari va yirik yer egalari soliq imtiyozidan mahrum bo‘lgach, xonga qarshi fitna uyushtirdilar; 1709-yilda Farg‘ona vodiysi xonlikdan ajralib chiqdi va 1711-yilda xon o‘ldirildi. Uning ukasi Abulfayzxon (1711–1747) amirlar qo‘lidagi qo‘g‘irchoqqa aylandi: mang‘it Muhammad Hakimbiy otaliq katta kuchga ega bo‘ldi, Shahrisabz hokimi Ibrohimbiy esa Samarqandni egallab, o‘zini «amir ul-umaro» deb atadi, ularning o‘zaro kurashida ko‘chmanchi qozoqlardan yordam so‘ralib, talon-taroj kuchaydi.