Buxoro amirligining tashqi siyosati

Mang‘it amirlari tashqi siyosatda Markaziy Osiyodagi o‘zbek davlatlari orasida yetakchilikka intildilar, Xurosonda mustahkamlanishni istadilar, Rossiya va boshqa mamlakatlar bilan savdoni rivojlantirdilar hamda musulmonlarning Astraxon orqali haj qilishini ta’minlashga harakat qildilar. XVIII asr oxirida elchi Ernazarbiy Rossiyaga ikki bor bordi, Astraxonda jome masjidi qurilishiga va hojilar uchun yo‘l kafolatiga erishdi; Yekaterina II Buxoroda madrasa qurish uchun mablag‘ ajratgan va u Ernazarbiy madrasasi deb ataladi. 1797-yilda Shohmurod Polvonquli qurchini Eronga qarshi birgalikda harakat qilish taklifi bilan yubordi, ammo Rossiya rozi bo‘lmadi. Nasrullo davrida elchilar bojlarni kamaytirish, tog‘-kon mutaxassislari va qurol sotish masalalarini ko‘tardi; 1858-yilda polkovnik Ignatyev boshchiligidagi elchilik amirlikning mustaqil davlat maqomidagi oxirgi elchiligi bo‘ldi. XIX asr boshlarida Buyuk Britaniya Hindiston orqali ta’sirini kengaytirish uchun Murkford (1825) va Byorns (1832) ekspeditsiyalarini yubordi, 1839-yilda Afg‘onistonga qarshi harbiy harakat boshlandi; Rossiya esa Qrim urushidagi mag‘lubiyatdan keyin Markaziy Osiyoning strategik ahamiyatini yaqqol his qildi, bu raqobat mintaqani kelgusida bosib olish uchun sharoit tayyorladi.