Boris Pak. «Men — jangchiman, sening askaringman, O‘zbekiston!..»
Kitobning «Поэты Узбекистана» bo‘limi Boris Sensuyevich Pak she’ri bilan boshlanadi (kitobda uning tarjimai holi berilmagan). She’r lirik qahramon — Vatan askari nomidan yozilgan: «Я – воин, твой солдат, Узбекистан!» U himoyachi bo‘lib tug‘ilganidan g‘ururlanadi. Mustaqillik yurtni boy va go‘zal qilgan, dunyo uni hurmat bilan tan oladi. Qahramon yurt boyliklarini sanaydi: oq paxta dunyoni kiyintiradi, ipak eng yaxshi deb tan olingan, neft va gaz bor, lekin eng boy narsa — insonlar qalbi, ularning saxiyligi. Mehmonga dasturxon yozish — otalar o‘rgatgan odat; ariq shildirashi maqom kuyidek ohangdor. Qahramon tinch mehnatni, dalalar, qishloqlar, shaharlar va cho‘llarni qo‘riqlaydi, urushga qarshi: «Urush bugun hamma narsani kulga aylantiradi». Oxirgi band — qasam: chegaralarni hushyorlik bilan qo‘riqlayman, tinch mehnat qil, menga tayanishing mumkin. Tuzilishi: murojaat («Узбекистан!»), ritorik takror («Я – воин!»), sanash (paxta, ipak, neft, gaz), antiteza (boylik — saxiy qalb). Asosiy g‘oya: Vatanga muhabbat — tinch mehnat va uni himoya qilishga tayyorlik.
«Mening yurtim — to‘rtta so‘z». Har bir o‘quvchi yurt haqida to‘rtta so‘z tanlaydi va she’rdan shunga mos misra topadi; ro‘yxatlar sinfda taqqoslanadi.