XIX asr o‘rtalarida O‘rta Osiyo aholisining madaniy hayoti
Xalq orasida qahramonlik dostonlari — «Alpomish», «Go‘ro‘g‘li», «Kuntug‘mish», «Shirin va Shakar» — keng tarqalgan; ularni baxshilar kuylagan, qiziqchi va askiyachilar esa hajviy tomoshalar ko‘rsatgan. Bahorda sayillar, kurash musobaqalari o‘tkazilgan. Ta’lim maktab va madrasalarda olib borilgan: madrasada o‘quv mavsumi sentabrning ikkinchi yarmidan mart oyi oxirigacha, ya’ni taxminan olti oy davom etgan, chunki yoz va bahor dala ishlari uchun bo‘sh qoldirilgan. Madrasalarda mulla, imom, qozi, mirza kabi mutaxassislar tayyorlangan. Xorazmda Shermuhammad Munis va uning shogirdi Ogahiy (1809–1874) tarixiy asarlar yozib, tarjimalar qilgan; Buxoroda Ahmad Donish (1827–1897) yozuvchi, rassom va ma’rifatparvar sifatida tanilgan, Qo‘qonda saroy tarixchisi Muhammad Yunus va xattot Turdi Ali faoliyat yuritgan. Me’morchilikda Xivadagi Muhammad Aminxon madrasasi (1851–1855) va Qo‘qondagi Xudoyorxon saroyi (1863–1870) mashhur; ijodkorlar ko‘pincha o‘zbek va fors tillarida (zullisonayn) yozgan.
Madaniyat markazida o‘quvchilar bir kechada xalq qo‘shig‘ini, kitob o‘qishni va rasm ko‘rgazmasini birga ko‘rdi. Ular har bir turning o‘z tomoshabini borligini va bir-biriga qanday bog‘liq ekanini muhokama qildi.
Madaniyat xodimlari va muzey xodimlari an’anaviy san’atni saqlaydi, o‘qituvchilar adabiyot va tarixni bog‘laydi, me’morlar tarixiy binolarni tiklashda eski usullarni o‘rganadi.
Hududingizdagi qadimiy bino yoki darvozaning fotosuratiga qarab, u qanday yasalgani yoki bezatilgani haqida ikki narsani yozing.
«Madaniyat xaritasi»: sinf ikki guruhga bo‘linadi; bir guruh shaxs nomini aytadi, ikkinchisi uning sohasini (tarixchi, xattot, shoir) va shaharini topadi.