Adabiyot
XV asrda nazm va nasrda ko‘plab nodir asarlar yaratildi, o‘zbek va tojik adabiyoti o‘rtasida aloqa kengaydi, tarjima adabiyoti paydo bo‘ldi. Lutfiy (1366–1465) Navoiygacha o‘zbek she’riyatida eng yirik shoir bo‘lib, turkiy tilda va forsiyda ijod qilgan, ilm va adolatni yoqlagan. Alisher Navoiy (1441–1501) o‘zbek adabiy tilini yangi pog‘onaga ko‘tardi va o‘ttizdan ortiq yirik asar yozdi: «Xamsa», «Xazoyin ul-maoniy», «Mahbub ul-qulub», «Lison ut-tayr» ular jumlasidandir. Fors-tojik shoiri Abdurahmon Jomiy (1414–1492) uning zamondoshi va do‘sti edi. Tarixchi Mirxond (1438–1498) Navoiy homiyligida «Ravzat us-safo» asarini yozdi, uni nabirasi Xondamir (1475–1535) yakunlagan. Xondamirning «Habib us-siyar» asari XV asr oxiri – XVI asr boshi tarixini o‘rganishda muhim manba hisoblanadi.
Maktabda she’riyat kechasi o‘tdi: o‘quvchilar sevgan she’rlarini ovoz chiqarib o‘qidi. Keyin har biri she’r unda qanday tuyg‘u uyg‘otganini o‘z so‘zi bilan aytdi. Eshitish ham, aytish ham tinglovchilarga yoqdi.
Shoir she’r yozadi, aktyor she’rni ijro etadi, adabiyot o‘qituvchisi she’rning ma’nosini tushuntiradi.
O‘zingiz bilgan biror she’r yoki qofiyali to‘rt qatorni ovoz chiqarib o‘qing va nimani his qilganingizni bir gap bilan ayting.
«Shoir kartochkasi»: har bir bola bir adibni tanlab, yillari va asarlarini kartochkaga yozadi.