Abdulla Oripov she’riyati

«Yurtim shamoli»da asosiy obraz – shamol. Har bandning oxirida «yurtim shamoli» xitobi takrorlanadi. Shoir turli shamollarga yuz burib, ularda goh qayg‘u, goh shodlik ko‘radi; yurt shamoli esa qayg‘ulardan xoli. Darslikka ko‘ra, shamol – turli holat, o‘zgarish, qayg‘u va shodlikning ramzi; u bog‘larni barbod qilishi mumkin, tuhmat ham inson hayotini izdan chiqaruvchi «shamol»dir. Shoir yurtiga gullab-yashnashni tilaydi. Eng muhim fikr: hayot – gulshan vodiy, inson unga shamoldek keladi va shamoldek ketadi; ammo «Abdullaning boqiy kamoli» – shoir ma’naviy olami barkamol bo‘lishiga umid. «Birinchi muhabbatim»da lirik qahramon oy botgan oqshom birinchi muhabbatini eslaydi: yoshlik zavq va to‘polon bilan o‘tdi, lekin o‘sha tuyg‘uni g‘aflatda yo‘qotdi. U afsus qiladi («Nechun bilmovdim avval»), muhabbat odamga suyanch ekanini aytadi, ammo o‘zi suyanadigan kimsa yo‘qligini eslaydi. Darslikka ko‘ra, she’r Navoiyning ishq haqidagi hikmatiga hamohang; oxirgi misrada Allohga muhabbat tushunchasi mumtoz shoirlar olamiga bog‘laydi.