XIX asrning oxirida Xitoy
XIX asr oxirida Xitoy Sin (Manjur) sulolasi boshqargan qoloq agrar mamlakat edi: yer yirik egalarda, dehqonlarning ko‘pchiligi ijarachi, sanoat sust rivojlanardi. 1881-yilda birinchi temiryo‘l ishga tushdi, lekin temiryo‘llar, konlar va savdoning katta qismi chet elliklar qo‘lida bo‘lib, Xitoy ularning xomashyo bazasiga aylandi. Pulga muhtoj hukumat chet davlatlar bilan og‘ir shartnomalar tuzdi: 1876-yilgi Buyuk Britaniya bilan konvensiya yangi portlarni ochib, Britaniyaga savdo imtiyozlari berdi; 1884-yilda Xitoy Vyetnamda Fransiya protektoratini tan oldi. 1894–1895-yillardagi Yaponiya bilan urushdagi mag‘lubiyatdan keyin buyuk davlatlar ta’sir doiralarini bo‘lib oldi (1897–1898): Germaniya Szyaochjou va Shandun, Rossiya Port-Artur, Buyuk Britaniya Veyxayvey va Yanszi havzasi, Fransiya Guanchjouvan ustidan nazorat o‘rnatdi. AQSH 1899-yilda «Ochiq eshiklar» siyosatini e’lon qildi. Chet el ta’siriga qarshi 1899–1901-yillarda yashirin «Ixetuan» jamiyatining qo‘zg‘oloni ko‘tarildi; 1900-yil iyunda ular Pekinga kirdi. Sakkiz davlat (Germaniya, Yaponiya, Italiya, Buyuk Britaniya, AQSH, Fransiya, Rossiya, Avstriya-Vengriya) qo‘shin yuborib Pekinni egalladi va 1901-yilda Xitoyga katta tovon va chet el qo‘shinlarini saqlash huquqi kabi og‘ir shartlarni qo‘ydi.
«Xitoy xaritasi»: xaritada ta’sir doiralarini turli rangda bo‘yang va Pekin, Port-Artur, Shandun, Yanszini belgilang.