XIX asr oxiri — XX asr boshlarida Bolqon davlatlari
XIX asrning 70-yillarida janubiy slavyanlarning ko‘pchiligi hali Usmoniylar (Turkiya), ba’zilari Gabsburglar hukmronligi ostida edi; faqat Chernogoriya va serb yerlarining bir qismini o‘z ichiga olgan Serbiya knyazligi o‘zini o‘zi boshqarardi. Bolgariyada V. Levski yashirin qo‘mitalar tuzib mustaqil respublika uchun kurashdi (u 1873-yilda qatl etilgan), 1876-yilda Aprel qo‘zg‘oloni bo‘ldi, shoir va inqilobchi X. Botev shu yilgi jangda halok bo‘ldi; qo‘zg‘olon qattiq bostirilib, Yevropada keng norozilik uyg‘otdi. 1877–1878-yillardagi Rossiya–Turkiya urushidan keyin San-Stefano shartnomasi katta Bolgariyani nazarda tutdi, ammo Berlin kongressi (1878) uning hududini qisqartirdi; Bolgariya Turkiyaga nomigagina qaram knyazlik bo‘ldi va 1879-yilgi (Tarnovo) konstitutsiyasi bilan konstitutsiyaviy monarxiya tuzildi. 1885-yilda Shimoliy Bolgariya va Sharqiy Rumeliya birlashdi; 1908-yilda Bolgariya to‘la mustaqilligini e’lon qildi. Serbiya, Chernogoriya va Ruminiya mustaqilligi 1878-yilda tan olindi. Albaniya 1909–1911-yillardagi qo‘zg‘olonlardan so‘ng Birinchi Bolqon urushi davrida, 1912-yil 28-noyabrda mustaqilligini e’lon qildi. Bolqonda Avstriya-Vengriya, Rossiya, Germaniya va Britaniya manfaatlari to‘qnashardi.
«Bolqon xaritasi»: Bolgariya, Serbiya, Ruminiya, Chernogoriya, Albaniya, Bosniya va Gretsiyani xaritada belgilab, mustaqillik yillarini yozing.