1918 – 1939-yillarda Italiya va Ispaniya
Birinchi jahon urushidan so‘ng Italiyada ishsizlik, iqtisodiy qiyinchilik va siyosiy beqarorlik kuchaydi; 1919-yil martda Benito Mussolini fashistlar harakatini tuzdi. 1922-yil oktabrdagi «Rimga yurish»dan keyin qirol Viktor Emmanuil III 1922-yil 31-oktabrda uni hukumat boshlig‘i etib tayinladi, 1925-yildan boshlab esa u rasman diktatura o‘rnatib, muxolifat partiyalari va erkin matbuotni cheklab, o‘zini «Duche» (yo‘lboshchi) deb atadi. Tashqi siyosatda Italiya 1935–1936-yillarda Efiopiyani bosib oldi, 1937-yilda Millatlar Ligasidan chiqdi, 1936–1937-yillarda Germaniya va Yaponiya bilan yaqinlashdi, 1938-yilda yahudiylarga qarshi irqiy qonunlar chiqardi, 1939-yil aprelda Albaniyani egalladi va 1940-yil 10-iyunda Ikkinchi jahon urushiga kirdi. Ispaniyada 1923–1930-yillarda general Primo de Rivera harbiy diktaturasi bo‘ldi, 1931-yilda respublika e’lon qilindi, 1936-yil fevralda Xalq fronti saylovda g‘alaba qozondi. 1936-yil 17–18-iyulda bir guruh generallar to‘ntarish uyushtirdi (tez orada ularga general Fransisko Franko boshchilik qildi) va fuqarolar urushi boshlandi: Germaniya va Italiya Franko tomonida, SSSR va xalqaro brigadalar respublikachilar tomonida qatnashdi, Buyuk Britaniya va Fransiya «aralashmaslik» siyosatini tutdi. Urush 1939-yil 1-aprelda Franko g‘alabasi bilan tugadi va u 1975-yilgacha mamlakatni boshqardi; Ispaniya Ikkinchi jahon urushida rasman urushga kirmadi.
Xarita bilan ish: bo‘sh xaritada Italiya, Efiopiya, Albaniya, Ispaniya va Kataloniyani belgilang; har biriga voqea yilini yozing.