1918 – 1939-yillarda Afrika mamlakatlari
Birinchi jahon urushidan keyin Afrikaning deyarli butun hududi Yevropa davlatlari – Buyuk Britaniya, Fransiya, Belgiya, Portugaliya, Italiya va Ispaniya – qo‘lida edi; mustaqil qolgan faqat Efiopiya va Liberiya (Misr 1922-yildan rasmiy mustaqil) edi. Sobiq nemis mustamlakalari Millatlar Ligasi mandati asosida bo‘lib olindi (masalan, Tanganika – Buyuk Britaniyaga, Ruanda-Urundi – Belgiyaga, Janubi-G‘arbiy Afrika – Janubiy Afrika Ittifoqiga). Metropoliyalar temir yo‘l, port va ma’muriyat qurdi, plantatsiya va konlarda mahalliy aholining majburiy yoki arzon mehnatidan foydalandi; an’anaviy qabila boshliqlari ko‘pincha mustamlaka boshqaruviga qo‘shib olindi. Shimoliy Afrikada Misr 1922-yilda mustaqillik e’lon qildi (Britaniya ba’zi vakolatlarni saqlab qoldi), 1923-yilda konstitutsiya qabul qilindi; Jazoir, Tunis, Marokashda Fransiya hukmronligiga qarshi milliy harakatlar (Tunisda Habib Burgiba) kuchaydi; Liviyada italyan bosqiniga qarshi qarshilik 1931-yilda Umar Muxtorning qatl etilishi bilan bostirildi. Tropik Afrikada siyosiy tashkilotlar paydo bo‘ldi: Janubiy Afrikada Afrika Milliy Kongressi 1912-yilda tuzilgan edi, Panafrika kongresslari esa (1919-yildan; Uilyam Dyubua) irqiy kamsitishni tugatishni talab qildi. 1926-yilda Millatlar Ligasi «Qullik haqida» konvensiyani qabul qildi. Ikkinchi jahon urushida Afrika strategik ahamiyat kasb etdi, yuz minglab afrikaliklar frontlarda qatnashdi.
Xarita: 1939-yil Afrikasini bo‘yang: Britaniya (qizil), Fransiya (ko‘k), Belgiya, Portugaliya, Italiya, Ispaniya va mustaqil davlatlar uchun alohida ranglar.