1946 – 1991-yillarda Lotin Amerikasi mamlakatlari
Ikkinchi jahon urushidan keyin Lotin Amerikasida sanoatlashtirish va shaharlarning o‘sishi davom etdi, lekin ijtimoiy tengsizlik saqlandi; «sovuq urush» sharoitida mintaqa AQSH va SSSR raqobati maydoniga aylandi. Kubada 1959-yil 1-yanvarda Fidel Kastro boshchiligidagi qo‘zg‘olonchilar hokimiyatni egalladi, yer islohoti va sanoatni milliylashtirish o‘tkazildi, AQSH bilan munosabatlar keskinlashdi (1961-yilgi Cho‘chqa ko‘rfazi hujumi, 1960-yillarning boshidan AQSH embargosi) va Kuba SSSR bilan yaqinlashdi; 1962-yil Karib inqirozi yuz berdi. Chilida 1970-yilda Salvador Alyende boshchiligidagi Xalq birligi bloki saylov orqali hokimiyatga keldi, sanoat va mis konlarini milliylashtirishga kirishdi; 1973-yil 11-sentabrda general Augusto Pinochet boshchiligidagi harbiy to‘ntarish Alyende hukumatini ag‘dardi, 1990-yilgacha harbiy rejim davom etdi; bu davrda minglab odam ta’qib qilindi, o‘ldirildi yoki bedarak yo‘qoldi, iqtisodda bozorga yo‘naltirilgan islohotlar o‘tkazildi. Meksikada hukumat davlat sektori va ichki sanoatga tayanib 1940–1960-yillarda tez o‘sishga erishdi, 1980-yillardagi qarz inqirozi esa ishsizlik va tashqi qarzni oshirdi. Argentinada Xuan Peron (1946–1955, 1973–1974) davri va 1976–1983-yillardagi harbiy hukumat bo‘ldi; 1982-yilda Folklend urushidan so‘ng demokratiya tiklandi. 1980-yillarda Lotin Amerikasining ko‘p mamlakatlarida (Argentina, Braziliya, Urugvay, Chili va boshqalar) harbiy rejimlar fuqarolik hukumatlari bilan almashtirildi; bu davr katta tashqi qarz tufayli «yo‘qotilgan o‘n yillik» deb ham ataladi.
Uch yo‘l jadvali: Kuba, Chili, Meksika uchun «yetakchi – yil – asosiy islohot – natija» qatorlarini to‘ldiring va bir umumiy xulosa yozing.