«Chinor» romani: vijdon azobi va tahlil
Voqeadan keyin Akbarali do‘stlaridan uzoqlashadi, kam gapiradi, ichkilikka berilib ketadi va dardini hech kimga ayta olmaydi. Mast holda onasi Sharofat xolaga «odam o‘lishiga sabab bo‘ldim» deydi; ona unga shodasoyliklar oldiga borib gunohini tan olishni maslahat beradi va vafotidan oldin o‘zini Shodasoyga, ota-bobolari yoniga qo‘yishni vasiyat qiladi. Shodasoyda, qabristonda Akbarali o‘z nomi yozilgan bronza haykalga duch keladi: lavhada u konchi do‘stlarini saqlab, qahramonlarcha halok bo‘lgani yozilgan, chunki Bektemir cho‘ntagida Akbaralining hujjati bor edi va posyolka ham «Akbarobod» deb atalgan. Tirik Akbarali o‘zini «qo‘rqoq» deb biladi, hech kim uni tanimaydi; Ochil bobo «odam deb o‘lgan odam doim tirik bo‘ladi» deydi, Akbarali esa ertasiga yo‘qoladi, qissa fojia bilan tugaydi. Darslik uni yomon odam emas, tuppa-tuzuk yigit deydi: Bektemirni u o‘ldirmadi, ammo bir lahzalik qo‘rquv tufayli yordamga bormadi. Muallif g‘oyasi: yaxshi, odobli bo‘lishning o‘zi yetmaydi, hayot sinovida jasorat ham kerak.
Biror xato qilganingizdan keyin ichingizda noqulaylik sezasiz: bu vijdon. Hikoyalarda bu tuyg‘u ko‘rsatiladi va biz ham o‘zimizni tekshiramiz.
Yozuvchilar, psixologlar va o‘qituvchilar vijdon va mas’uliyat mavzusida suhbat yuritadi.
Xatosini tan olgan kishiga nima deyishingizni o‘ylab ko‘ring va bir gapda ayting.
Akbaralining holatini uch bosqichda (voqeadan keyin; onasi bilan suhbat; haykal oldida) qisqa yozing va har birida bir tuyg‘uni nomlang.