«Chinor» qissasi tahlili va Said Ahmad

Voqeadan keyin Akbarali do‘stlaridan uzoqlashadi, kam gapiradi, ichkilikka berilib ketadi va dardini hech kimga ayta olmaydi. Mast holda onasi Sharofat xolaga «odam o‘lishiga sabab bo‘ldim» deydi; ona unga shodasoyliklar oldiga borib gunohini tan olishni maslahat beradi va vafotidan oldin o‘zini Shodasoyga, ota-bobolari yoniga qo‘yishni vasiyat qiladi. Shodasoyda, qabristonda Akbarali o‘z nomi yozilgan bronza haykalga duch keladi: lavhada u konchi do‘stlarini saqlab, qahramonlarcha halok bo‘lgani yozilgan, chunki Bektemir cho‘ntagida Akbaralining hujjati bor edi va posyolka ham «Akbarobod» deb atalgan. Tirik Akbarali o‘zini «qo‘rqoq» deb biladi, hech kim uni tanimaydi; Ochil bobo «odam deb o‘lgan odam doim tirik bo‘ladi» deydi, Akbarali esa ertasiga yo‘qoladi, qissa fojia bilan tugaydi. Darslik uni yomon odam emas, tuppa-tuzuk yigit deydi: Bektemirni u o‘ldirmadi, ammo bir lahzalik qo‘rquv tufayli yordamga bormadi. Muallif g‘oyasi: yaxshi, odobli bo‘lishning o‘zi yetmaydi, hayot sinovida jasorat ham kerak.