Sanoatning bir tomonlama rivoji

To‘rtinchi (1946–1950) va beshinchi (1951–1955) besh yilliklarda sanoatga katta mablag‘ ajratildi, lekin darslikka ko‘ra uning ko‘p qismi og‘ir sanoatga sarflandi va u asosan paxtachilikka xizmat qildi. Aholi zich yashaydigan joylarda qurilgan ayrim kimyo korxonalari (Chirchiq elektrkimyo kombinati, Yangiyo‘l biokimyo zavodi va boshqalar) havoni ifloslantirib, ekologik vaziyatni og‘irlashtirdi. Yengil sanoat rejalari bajarilmay, iste’mol mollari bilan ta’minlanish Ittifoq o‘rtacha darajasidan past qoldi. Transport rivojlandi: darslikka ko‘ra, 1947-yilda 600 km li Chorjo‘y–Qo‘ng‘irot temir yo‘li qurilishi boshlandi (u 1950-yillar o‘rtasida to‘liq ishga tushdi), 1947-yilda esa Toshkentda birinchi trolleybuslar qatnadi, so‘ng Qo‘ng‘irot–Beynov liniyasi Qoraqalpog‘istonni Qozog‘iston bilan bog‘ladi; 1950-yillar o‘rtalaridan Tu-104 samolyotlari paydo bo‘ldi, 1959–1968-yillarda Toshkent katta halqa yo‘li qurildi. Kadrlar masalasida darslikka ko‘ra ikkinchi sekretarlar, KGB va muhim ministrliklar rahbarlari Moskvadan yuborilgan, birinchi sekretar kabi lavozimlarga esa mahalliy vakillar tayinlangan bo‘lsa-da, nomzodni Markaz tavsiya qilgan. 1959-yilda aholining 62 foizdan ortig‘ini o‘zbeklar tashkil etgan bo‘lsa-da, ishchilarning atigi 43 foizi o‘zbek bo‘lgan, Ittifoqqa bo‘ysunuvchi korxonalarda ish haqi mahalliy korxonalardagidan 2–3 baravar yuqori edi.