O‘zbekistonda industrlashtirish siyosatining amalga oshirilishi va kadrlar masalasi
1925-yil dekabrda VKP(b) XIV syezdi sotsialistik industrlashtirishga o‘tishni e’lon qildi; xo‘jalik 1928-yil oktyabridan besh yillik rejalar bilan boshqarila boshlandi. 1927-yilda O‘zbekiston xalq xo‘jaligida qishloq xo‘jaligi 62,6 foiz, sanoat 37,4 foiz edi va sanoatning 90 foizi qishloq xo‘jaligi xomashyosini qayta ishlashga tayangan, ya’ni iqtisodiyot xomashyoga yo‘naltirilgan edi. Birinchi besh yillikda (1928-yil oktyabr – 1932-yil dekabr) 289 ta yangi korxona qurilib, 79 tasi qayta tashkil etildi; Toshkent qishloq xo‘jaligi mashinasozligi zavodi, Toshkent to‘qimachilik kombinati, Chirchiq elektrkimyo kombinati va Chirchiq–Bo‘zsuv GESlar kaskadi shu yillarda barpo etildi. Industrlashtirish ko‘p jihatdan qishloq hisobiga, xarid narxlarini past ushlash orqali amalga oshirildi; malakali mutaxassislar asosan RSFSR shaharlaridan keltirildi, mahalliy aholidan kadrlar tayyorlash esa sekin kechdi. Davlat apparatini mahalliylashtirish uchun 1925-yil 3-martda maxsus komissiya (Bobon Mavlonbekov raisligida) tuzildi, 1927-yil 8-yanvarda u «O‘zbeklashtirish» markaziy komissiyasi deb nomlandi; o‘zbek aholisi ko‘p tumanlarda ish yuritish o‘zbek tilida bo‘lishi, mayda millatlarga esa ona tilida xizmat ko‘rsatilishi belgilandi. 1931-yil 11-dekabrda SSSR MIK qarori bilan bu komissiyaning faoliyati to‘xtatildi va jarayon «burjua millatchiligi» deb baholandi.
Jadval: o‘quvchilar industrlashtirishning 3 ta «yutuq» va 3 ta «muammo»sini (korxonalar, xomashyo yo‘nalishi, kadrlar) ajratadi.