Urushdan keyingi iqtisodiyot

Urush tugagach ham respublikada yoqilg‘i, elektr energiyasi va malakali xodimlar yetishmasdi. Darslikka ko‘ra, iqtisodiyotni tiklash rejalari Markaz manfaatlaridan kelib chiqib tuzildi va O‘zbekistonga asosan xomashyo yetkazuvchi o‘lka sifatida qaraldi, qayta ishlash korxonalari esa oz edi. 1946-yil 5-fevralda SSSR hukumati 1946–1953-yillarda paxtachilikni tiklash va kengaytirish haqida qaror qabul qildi: oziq-ovqat ekinlari sug‘oriladigan yerlarining bir qismi paxtaga ajratildi, 1946-yil uchun paxta maydoni 779 000 gektar etib belgilandi (shu yili 218 000 gektar sug‘oriladigan yer faqat paxta uchun bo‘shatildi). Darslik fikricha, bu oziq-ovqat yetishtirishni qisqartirib, ta’minotni qiyinlashtirdi, paxta xarid narxi esa oshirilmadi. 1947-yil dekabrda oziq-ovqat va sanoat mollariga kartochka tizimi bekor qilindi, hunarmandlar esa artellarga birlashtirilib, yakka tartibdagi hunarmandchilik taqiqlandi. 1956-yil 6-avgustdagi qarorda Mirzacho‘ldagi qo‘riq yerlarni sug‘orish ko‘zda tutilib, paxta maydonini O‘zbekistonda 200 000, Qozog‘istonda 100 000 gektar kengaytirish rejalashtirildi; 1961-yilda Mirzacho‘l shaharchasi Guliston shahri bo‘ldi.