«Mahbub ul-qulub» asari haqida
«Mahbub ul-qulub» («Ko‘ngillarning sevgani») Alisher Navoiyning umrining oxirida, 1500-yilda yaratilgan nasriy asaridir. U axloqiy-falsafiy pandnoma yoki nasihatnoma deb ataladi. Navoiygacha bunday asarlar turkiy va fors-tojik adabiyotida bo‘lgan: Yusuf Xos Hojibning «Qutadg‘u bilig»i, Sa’diyning «Guliston» va «Bo‘ston»i, Jomiyning «Bahoriston»i shular jumlasidandir. Navoiy bu an’anani davom ettirib, o‘z hayotiy kuzatuvlarini jamlagan. Asar uch qismga bo‘linadi: birinchisi turli toifa odamlarning fe’l-atvori va ahvoli haqida; ikkinchisi yaxshi fazilatlar va yomon xislatlar haqida; uchinchisi turli foydali kuzatuvlar va misollar haqida. Nomi bilan muallif insonni ma’naviy barkamol qiladigan ezgu sifatlar shu kitobda jamlanganini ko‘rsatmoqchi bo‘lgan. Mavzularning ko‘pchiligi qisqa «tanbih»lar — kichik bob-nasihatlar shaklida yoritiladi.
«Qism qaysi?»: ustoz 6 ta mavzu (masalan, saxovat, odamlar toifasi, qiziqarli misol) aytadi; o‘quvchilar qaysi qismga taalluqli ekanini taxmin qiladi.