«Mahbub ul-qulub»dan hikmatlar: saxovat, hilm, til, safar
Navoiy «tanbih»larida odam xulqining asosiy fazilatlarini sharhlaydi. Saxovat va himmat haqida u shunday fikrlaydi: ular insoniyat bog‘ining foydali mevasi; saxovatsiz kishi mevasiz daraxtga o‘xshaydi. Oliyhimmat odam baland uchuvchi lochinga, behimmat esa sichqon poylovchi kalxatga qiyoslanadi. Isrof saxiylik emas, maqtanish uchun berilgan narsa ham saxovat emas; o‘zi yemay boshqaga beradigan kishi esa «axiy» deyiladi. Hilm — yumshoq, og‘ir-bosiqlik: u kishini hurmatli qiladi va g‘azabdan saqlaydi. Til haqida shoir ehtiyotkorlikka chaqiradi: ko‘p va o‘rinsiz gapirish, yolg‘on odamni xor qiladi, shirin va o‘rinli so‘z esa ko‘ngillarni birlashtiradi. Safar haqida esa u safarning mashaqqati odamni toblashini, dunyo bilan tanishtirishini va harakat hayot belgisi ekanini ta’kidlaydi. (Matnlar bu yerda o‘z so‘zlarimiz bilan bayon qilingan.)
Do‘sti o‘yinga taklif qildi, lekin o‘quvchi darsini tugatishi kerak. U «Rahmat, bugun ulgurmayman, ertaga birga o‘ynaymiz» deydi. Do‘sti xafa bo‘lmaydi va ertaga kelishadi.
Diplomat rad javobini hurmat bilan aytadi, hamshira bemorga qiyin gapni muloyim yetkazadi, xizmat ko‘rsatuvchi xodim mijozni xafa qilmasdan tushuntiradi.
Muloyim rad etishni mashq qiling: «Rahmat, hozir bo‘lmaydi, lekin keyinroq mumkin» deb ikki marta ayting.
«Fazilatlar ustuni»: sinf doskada to‘rt ustun (saxovat, hilm, til, safar) tuzadi va har biriga zamonaviy hayotdan bittadan misol yozadi.