Ip
Eshilgan ip — tolalarni cho‘zib, bir-biriga burab yigirish orqali olinadigan ipdir. Qisqa tolalar buralganda bir-biriga mahkam yopishadi va uzun, pishiq ip hosil bo‘ladi. Qadimda odamlar o‘simlik tolasi va hayvon junini qo‘lda urchuq bilan yigirgan, keyinroq yigiruv charxi paydo bo‘lgan. Tolalar tabiiy (o‘simlikdan: paxta, zig‘ir; hayvondan: jun, ipak) va kimyoviy (zavodda yasalgan) turlarga bo‘linadi. Hozir ipni fabrikalarda deyarli o‘zi ishlaydigan mashinalar yigiradi.
Qaysi guruhga kiradi?
Maktab sumkangiz chokdan ajralib ketmaydi. Chokdagi ip kitoblaringizning og‘irligini ushlab turadi.
Tikuvchilar, sumka ustalari
Sumkangiz yoki kiyimingizdagi chokni toping va barmog‘ingiz bilan sekin silang.
Kerak: paxta momig‘i, qora karton, kiyim yorliqlari (uydan). Qadamlar: 1) Paxta momig‘idan qalamdek uzunlikda parcha yulib oling. 2) Uni barmoqlaringiz orasida bir yo‘nalishda aylantirib, ikkinchi qo‘lingiz bilan sekin torting — ip hosil bo‘ladi. 3) Buralgan ipni va buralmagan momiqni ikki uchidan torting; qaysi biri pishiq ekanini solishtiring. 4) Uydagi kiyimlarning ichidagi yorliqlarga qarab «paxta», «jun», «poliester» yozuvlarini toping va qaysi biri tabiiy ekanini jadvalga yozing. Xavfsizlik: ipni barmoqqa qattiq o‘ramang, qon aylanishi to‘xtab qolishi mumkin; ip kesish kerak bo‘lsa, kattalar yordam bersin.